Restaurants dicht. Supermarkten open. Strategie nodig.

In 2020 werkte ik in strategie bij een multinational in Amsterdam. Het team dreef uit elkaar. We hadden een strategiedag nodig, van het soort waar iedereen op dezelfde lijn komt en met dezelfde richting naar buiten loopt.

Ik trok op met Frits Paagman, een executive (team)coach met wie ik eerder had gewerkt. Ik had een idee: "Laten we onze darlings killen. Weg met de post-its, in plaats daarvan beelden."
En dus gingen we zitten om te onderzoeken wat dat betekende. Heen en weer ontwierpen we hoe het zou werken.

Geen workshop. Geen seminar. Een manier om zichtbaar te maken wat ieder van ons, echt zag, van de strategie, in één keer, voor iedereen.

We hadden dit format samen vanaf nul opgebouwd. Toen was het tijd om het te testen. Naar buiten, met een camera en een vraag in de hand. Klinkt willekeurig. Was het niet. De juiste vraag, op het juiste moment, gericht op wat ertoe doet.
Eerste sessie, eerste vraag: "Wat is voor jou de toegevoegde waarde van een operations-afdeling aan de bedrijfsstrategie?"

Met z'n achten, in verschillende duo's, elk op zoek naar de juiste metafoor voor het eigen verhaal. Ik koos de sushi-afdeling van een grote supermarkt. Een sushi-chef bouwt de juiste smaken, texturen en ingrediënten samen tot één perfecte proeverij.

Wat met aandacht en vakmanschap wordt gemaakt, moet ook zo bij de klant aankomen. De hele keten intact, tegen een prijs die de klant wil betalen. Niet elk product heeft dezelfde keten, maar de zorg mag nooit verloren gaan.
Geen operationeel antwoord, maar een drijfveer: waardering voor vakmanschap. Het beeld dat ik nam ving dat verhaal.

Een week later, tweede sessie, tweede vraag: "Wat is jouw bijdrage aan het team?"
Ik was thuis, dwaalde door het huis, toen zich een ander beeld aandiende: een bloemschuimpje van fururu, van Anne Fleur Sanders.

Onverwachte dingen combineren. Zien wat een ander niet ziet, of pas later. Iets maken dat er nog niet is.
Ik kon het toen niet benoemen, maar het was mijn ondernemersambitie, avant la lettre.

Een paar weken geleden kwamen die twee beelden terug. En opeens kon ik de lijnen verbinden.
Van sushi naar waarde. Van schuimpje naar ambitie.
Van een vraag die ik toen niet kon beantwoorden naar een bedrijf dat ik nu bouw.

Elk beeld is als een vingerafdruk. Uniek. Van jou. Het laat zien hoe je kijkt, voordat je het in woorden kunt vatten.
Dat is de kracht van het beeld. Het beeld doet het werk.